به تعبير ديگر مساله مهم تخلق به اين صفات و واجد شدن اين مفاهيم و متصف شدن به اين اوصاف است و گر نه يك شخص آلوده و پست با دانستن يك كلمه چگونه ممكن است ، مستجاب الدعوة و مانند آن شود . و اگر مىشنويم كه « بلعم » داراى اين اسم اعظم بود و آن را از دست داد ، مفهومش اين است كه بر اثر خود سازى و ايمان و آگاهى و پرهيزگارى به چنان مرحله اى از تكامل معنوى رسيده بود كه دعايش نزد خدا رد نمىشد ولى بر اثر لغزشها كه در هر حال آدمى از آنها مصون نيست و به خاطر هوا پرستى و قرار گرفتن در خدمت فراعنه و طاغوتهاى زمان آن روحيه را به كلى از دست داد و از آن مرحله سقوط كرد ، و منظور از فراموش كردن اسم اعظم نيز ممكن است همين معنى باشد . و نيز اگر مىخوانيم كه پيامبران و پيشوايان بزرگ از اسم اعظم آگاه بودند ، مفهومش اين است كه حقيقت اين اسم بزرگ خدا را در وجود خودشان پياده كرده بودند و در پرتو اين حالت خداوند چنان مقام والايى به آنها داده بود . [ سوره الأعراف ‹ 7 › : آيات 182 تا 183 ] وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ ‹ 182 › وَأُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ ‹ 183 › ترجمه : 182 - و آنها كه آيات ما را تكذيب كردند تدريجا از آن راه كه نمىدانند گرفتار مجازاتشان خواهيم كرد . 183 - و به آنها مهلت مىدهيم ( تا مجازاتشان دردناكتر باشد ) زيرا طرح و نقشه من قوى ( و حساب شده ) است ( و هيچكس را قدرت فرار از آن نيست ) .